Waar is da feestje? In Ovifat!!!

Een goede late avond u toegewenst!

Terwijl uw spruitjes zich wentelen in hun warme bedjes, besluit ondergetekende nog snel de foto’s van onze party het wereldwijde web op te puren.

Enjoy, en denk erom: oogjes dicht en snaveltjes toe… Slaap lekker!

No valley too deep, no mountain too high…

Grüss Gott!

 

Hier zijn we dan weer met meer bosklasvertier!

Gisterenavond beleefden we nog een geweldig sfeervol kampvuurmoment: marshmallows werden op een takje gespiest en vakkundig geroosterd boven de knetterende vlammen en even later diepte een onverlaat zijn gitaar op en galmden alras een koor engelstemmen doorheen het Ovifatiaanse bos. De prachtige sterrenhemel aan het hemelfirmament kregen we er gratis bij.

Ook kregen we hoog bezoek van onze directeur, die – vergezeld door zijn eega –  even de sfeer kwam proeven op deze wonderbaarlijke week!

Het ontbijtbuffet was zoals gewoonlijk top en even later doken we de bos-klas in voor een les over beestjes, legendes en de tocht van vanmiddag: door de asymmetrische vallei op zoek naar de machtige waterval!

Des middags kregen we sandwiches voorgeschoteld en dit op een plateautje in gezelschap van hespenworst, salami, een pelleken sla, een hardgekookt eitje en als neusje van de zalm: een klodder mayonaise!

Tijd dus om de geitenwollen sokken aan te trekken, de bottines aan te binden en vol goede moed de natuur tegemoet te treden.

De hemel was vandaag voorzien van een stevig koppel wolken, maar de temperatuur was aangenaam: ideaal weer dus voor bosklastrippers van het eerste uur!

Met de vlam in de pijp wandelden we vol overgave richting het natuurleerpad over de Fagne de Poleur. Een 4 kilometer lang knuppelpad bracht ons tot bij de Poleurbeek, het centrum van de asymmetrische vallei. Euh? De Watte? De asymmetrische vallei, jawel, een vallei die…asymmetrisch is,hé?!

We beklommen de steile kant van de vallei en volgden een met wortels begroeid wandelpad tot bij de baan. Na een handvol kilometers doken we de bossen in en volgden een slingerend riviertje dat ons tot bij een honderdjarige holle eik bracht en uiteindelijk kwamen we aan bij een wonderbaarlijk panorama op de cascade!

We daalden al snel af richting waterval en sommigen onder ons waagden zich zelfs als echte ijsberen aan een late nieuwjaarsduik!

Nog een half uurtje stappen en dan: net op tijd voor het avondmaal: vol-au-vent met rijst!

 

Dan nog even snel de douche in en ons in ons prachtigste zondags kostuum hijsen voor een t-dansant om ‘u!’ tegen te zeggen.

 

Tot morgen allerliefste mamaatjes en papaatjes!

 

Tschüs und schlafen sie wohl!

Over ijzerhoudende bronnen, de zon in je hart en ornithologie!

Elk zinne g’ndag’ !

 

 

Inderdaad, u leest het goed, hier zijn we weer met uw dagelijkse portie Ovifat op grootmoeders wijze, met liefde bereid!

Ook de voorbije nacht verliep rustig zodat we tijdig onze alkoof konden verlaten om de beentjes onder de ontbijtdis te schuiven, alweder konden we de buikjes vullen met ovenverse pistoletjes op een bedje van chocopasta geaccompagneerd door een artisanaal bereide chocolademelk (al vermoed ik dat er eerder cacaopoeder in het spel was). Soit, het smaakte en zodus konden we even later algauw onze kuiten invetten om de venen te gaan omploegen!

De zon deed haar uiterste best en tooide de machtige schouders van de einder in een kleurenpracht waar menig doos Caran d’Ache bleek bij zou uitslaan…

In onze wandelgroepen gingen we vandaag op zoek naar een heuse pouhon. Wasda? Awel, eigenlijk lijkt dat op een gore bruine riool in het midden van de bossen. Nee! Dat is een ijzerhoudende bron die omwille van het hoge ijzergehalte in het water een roestbruine kleur geniet.

We marcheerden door de modder, huppelden over de hei, passeerden enkele tastbare bewijzen aan het Ardennenoffensief uit de Tweede Wereldoorlog en belandden via een koppel verdwaalde veenkruisen bij het doel van onze wandeling: de pouhon!

Onderweg kregen we ruim de gelegenheid om de waterdichtheid van ons schoeisel proefondervindelijk op waterdichtheid te testen, en zo gebeurde ook tot groot jolijt van de troepen!

Nadien ploeterden we nog even door de Ovifatiaanse plassen en bereikten we al snel ons sterrenhotel om te genieten van  een loempia  in combinatie met een pot maïs… Vanzelfsprekend alweer een typische Ardeense delicatesse!

We lieten ons eten even zakken en zakten nadien af naar het grote grasplein waar ons een ware verrassing stond te wachten onder de vorm van… een roofvogelshow om ‘u!’ tegen te zeggen!

Een professionele vogelaar bracht ons een bezoek, uiteraard met een bonte bende gevleugelde vrienden in zijn kielzog. We maakten kennis met Jozef, de sneeuwuil; hadden aangenaam gezelschap aan Costa, de caracara en ook Dora de oehoe kreeg een warm welkom.

Wonderbaarlijke wetenschappelijke weetjes gecombineerd met spectaculaire zweefvliegstunts van deze prachtige dieren zorgden voor een fantastische namiddag!

Daarna was het de beurt aan de valken! We zagen hoe deze dieren de loer moesten vangen van de valkenier, maar deze pientere vogelbeesten gaven hun baasje een koekje van eigen deeg: één van de valken koos het hazenpad en ging op verkenning in de Hoge Venen… Van een loer draaien gesproken!

Toen de verloren zoon gezwind teruggefladderd was, ontmoetten we de Amerikaanse zeearend, de gier, de buizerd en de rode wouw.

Nadat enkele gelukkigen een persoonlijke een meet-and-greet met Hedwig uit de Harry Potterfilms beleefden, zat de vogelende ornithologienamiddag erop…  Een hoogvlieger van formaat!

Nadien speelden we nog enkele spelletjes en trokken de echte padvinders met ondergetekende het woud in op zoek naar geschikt brandhout voor het kampvuur van straks.

Nu zijn we aan het genieten van fish-sticks met een aardappelgroentenmengelmoes en zometeen duikelen we het casino in en met een beetje geluk komen we straks buiten met een Kontrimo-helikopter of ander leuks uit onze eigen ‘sky is the limit’- prijzenpot.

Nadien nog even nonkel Bob uit het rijk der doden toveren aan het kampvuur en deze topdag zit er alweder op.

Geniet nog van de vogelende foto’s en ik wens u ornithologischerwijs een even vogelachtige avond toe!

 

Tot morgen!!

 

 

 

‘there are no rules of architecture for a castle in the clouds’

Hali halo lieve lezers,

 

Na een deugddoende doch korte nacht schoven we de beentjes onder tafel om te genieten van een buffet met pistoletjes, chocolademelk en beleg naar keuze en smulden onze hongerige maagjes rond.

We vingen deze dag aan met een portie bosklasles: eerst werd de plaatselijke fauna en flora onder de vorm van deskundige kennis ten berde gebracht om vervolgens aan te vatten met het schrijven van een poststuk dat- gevuld met Ardeense melancholie- hopelijk aanstonds in uw brievenbus kan gedeponeerd worden door uw plaatselijke facteur! Kampeer alvast bij uw boîte om de prozaïsche schrijfselen van uw kleine spruit zo snel mogelijk te kunnen proclameren voor de ganse familie!

Na een verkwikkende middaglunch onder de vorm van een soortement nasi goreng à l’Ardenoise hesen we ons in onze lederhosen om spoedig het hoogplateau te kunnen gaan omploegen.

Een niet nadergenoemde modegoeroe die (te) dagelijks het televisiescherm vult en dit liefst niet getooid in fleece, driekwartsbroek, witte kousen en lederen sandalen zou bij de aanvang van de namiddagtocht een vette kluif gehad hebben aan de kledingkeuze…  Zonnig, dan weer bewolkt, soms warm maar toch een ijzige wind…Tja, wat diept ge dan op uit uw garderobe? Wel, het was, zoals men het in de volksmond al eens placht te noemen- laagskensweer. Wablief? Laagskensweer? Jawel, een praktische combinatie van kledingstukken die ge afhankelijk van de gevoelstemperatuur kunt aanpassen aan uw warmtegevoel. (met dank aan de vrouwelijke collegas voor deze wijsheden). Slik…

 

Soit, goedgemutst en welgezind trokken we de bossen in! De groep werd in 2 verdeeld: de ene groep nam eerst de korte weg naar het kasteel, de rondleiding en dan de lange weg door het bos terug, de andere groep (waarvan ondergetekende deel uitmaakte) deed net het omgekeerde. We passeerden de skipistes van Ovifat, probeerden tevergeefs enkele sleepliftjes uit en algauw bereikten we de Bayehon, een meanderend riviertje dat krinkelend en winkelend op liefelijke wijze het landschap doorklieft. We volgden deze waterweg en kregen de kans om onderweg goeiedag te zeggen tegen menig oekedoeleken.

We berekenden het debiet van de rivier. Debiet… Wa is da feitelijk? Awel, dat is de hoeveelheid water die voorbijstroomt op een bepaalde plek gedurende een bepaalde tijd. En daarvoor dienden we wat metingen te doen waarbij enkele (Chinese) vrijwilligers zich te water lieten met geïmproviseerde meetapparatuur.

Ondertussen zagen we in de verte alvast het fiere Eiffelkasteel Reinhardstein opdoemen. Het leek zo dichtbij te liggen dat we het ei zo na konden aanraken maar de meester vond het nodig nog een kleine omweg langs de stuwdam te maken. Die ‘kleine’ omweg bleek een serieuze kuitenbijter te zijn… Terwijl de verzuring bijna tot achter onze oren zat, bereikten we de barrage van Robertville: een machtige betonnen muur met op haar schouders geen berg pellekens maar wel een aimabel stuwmeer, waar we een mooi uitzicht op kregen.

Na een korte afdaling kon men eindelijk de ophaalbrug van het prachtige sprookjeskasteel laten zakken en werden we algauw persoonlijk ontvangen door de kasteelheer, Renaud de Waimes. Hij vertelde honderduit over wapens uit de Middeleeuwen, de bouw en functie van het kasteel en verschillende legendes die ons niet onbewogen lieten. Met de nodige humor én in een origineel kleedje, een geslaagd bezoek aan een mooie plek!

Nog een uurtje slenteren langs de baan en dan zat onze calvarietocht erop om net op tijd te arriveren voor het avondmaal.

 

Een wonderbaarlijke combinatie van kalkoen met currysaus, bonen en aardappelpuree (naar het schijnt een delicatesse in Ovifat…van horen zeggen, hé) werd gretig naar binnen gelepeld en momenteel staat er een uitgebreide douchesessie op het programma. De jacuzzi’s lopen alvast vol en de inloopregendouches liggen (voorlopig nog) blinkend te wachten om door ons (en onze niet zo propere ledematen) gefrequenteerd te worden.

 

Straks staan er een quiz en een heerlijke knutselactiviteit op het programma en dan… tijdig onze beddenbak in!

 

 

Voilà, geniet er nog van, doe de groeten daar in het Waasland en tot morgen voor meer avonturen van uw natuurexploitanten ter plaatse!

 

‘Cause I’m the wandeler, yeah the wandeler, I walk around around around…’

Weest gegroet beste lezers van dit wondere forum!

 

Alhier kan u elke dag genieten van een dagelijkse portie proza uit de pittoreske plaats Ovifat. Klik uw zetel een ietsje naar achter, neem een glaasje ter hand, voorzie een sfeervol muziekje op de achtergrond en verplaats u in gedachten naar het gebied ten zuiden van Samber en Maas, de Ardennen!

Met vochtige ogen wuifden we onze oudjes tot ziens en bolden we gestaag de wijde wereld in met een luxe autocar van onze vrienden van het Soete Waesland!

Vlot verkeer voerde ons van Vlaamse over Waalse naar Ardeense wegen en algauw bereikten we ons sterrenresort alwaar we de komende week zullen kamperen: de Gïte d’Etape des Hautes Fagnes te Ovifat ofte: paradijs op aarde!

Daar aangekomen kregen we een eerste opdracht voorgeschoteld: hoe maak ik een bed op? Voor de ene een fluitje van een cent, voor de andere een ontmaagdingsproces op gebied van tirez-votre-plan à l’étranger. Maar even later lagen alle kamers min of meer gelekt en gestreken om vanavond een deugddoende nachtrust tegemoet te treden!

We speelden alras een smaakvol teljoor macaroni (zo ene mee heps en ene mee kjeis) naar binnen en even later trokken we onze wandelplunje aan om te gaan hossen in de Ovifatiaanse bossen.

Men had voor ons een zeer gevarieerd weerdecor in petto: enkele devote sneeuwvlokken dwarrelden dartelend op onze schouders neer terwijl enkele nimbostratuswolken een gevecht aangingen met de zon, die gelukkig af en toe het landschap in een wondere lentetooi kon doen schitteren. Met ingevette bottines aan de voeten marcheerden we gezwind de bossen in. Terwijl sommigen de plaatselijke waterwegen verkenden, deden anderen proefondervindelijk onderzoek in dieptepeiling van waterplassen. De gevolgen van dit onderzoek zullen bij de thuiskomst van onze vrienden vakkundig kunnen worden opgelost met producten zoals daar zijn: Vanish, Dash, Dreft of Dixan Megaperls!

Na een klein uurtje stappen bereikten we het hoogste punt van België, het Signal de Botrange. Na het beklimmen van de trapjes bevonden we ons op precies 700 m boven de zeespiegel en waanden we ons eventjes Leonardo Di Capriogewijs king of the world (of toch van België)!

We staken de baan over en kwamen bij een prachtig panorama op de Fagne Wallonne. Aldaar verorberden we ons vieruurtje en zetten we koers naar de plaatselijke souvenirwinkel. De plaatselijke economie werd een stevig hart onder de riem gestoken en menig streekproduct (zoals daar zijn de typische Ardense visarend in een fluorescerende sneeuwbol, een wandelstok ‘made in China’ of een inheemse pluchen pinguïn) genoot een winstgevende afzetmarkt.

Nadien lieten we nog even onze spreekwoordelijke beer uit in de speeltuin en maakten we kennis met de “What’s-In-a-name” kotsmolen.

Nadien nog even ploeteren en we konden ons vermeien aan een heerlijk avondmaal in de vorm van frietjes met gehaktballen in tomatensaus, mjammie!!!

Zometeen delen we de groep in twee en gaan we afwisselend quizzen en knutselen! En onderwijl kijken we alvast ook uit naar een rustige nacht!

 

 

Tot morgen voor meer leesgenot!